در سالهای گذشته ساخت ویدیوهای چندقسمتی یکی از روشهای محبوب برای رشد کانالها بود. بسیاری از تولیدکنندگان محتوا موضوعات خود را به چند بخش تقسیم میکردند و مخاطبان را برای قسمتهای بعدی منتظر نگه میداشتند. این روش مخصوصاً در محتواهای آموزشی، داستانی، گیمینگ، مستند و تحلیلهای طولانی بسیار رایج بود. گاهی حتی بخشی از جذابیت کانال به این وابسته بود که مخاطبان برای قسمت بعدی هیجان داشته باشند.
اما با تغییر رفتار کاربران و رشد شدید محتواهای کوتاه، این سؤال برای بسیاری از افراد به وجود آمد که آیا این مدل هنوز کار میکند؟ آیا مخاطب امروز حاضر است منتظر قسمت بعدی بماند یا ترجیح میدهد همه چیز را همان لحظه دریافت کند؟
در نگاه اول شاید تصور شود پاسخ کاملاً منفی است. چون کاربران امروز انتخابهای بسیار بیشتری دارند و به محض اینکه چیزی توجه آنها را جلب نکند، بهراحتی به سراغ ویدیوی دیگری میروند. اما اگر دقیقتر نگاه کنیم، ماجرا پیچیدهتر از این است.
اگر مخاطبان واقعاً دیگر حوصله محتوای چندقسمتی را نداشتند، احتمالاً پلتفرمهای فیلم و سریال هم نباید موفق میبودند. اما واقعیت کاملاً برعکس است. میلیونها نفر ساعتها زمان صرف تماشای سریالها، پادکستهای دنبالهدار یا مجموعه ویدیوهای آموزشی میکنند.
این موضوع نشان میدهد مشکل اصلی خود «چندقسمتی بودن» نیست. چیزی که تعیین میکند مخاطب بازگردد یا نه، میزان درگیری ذهنی او با محتوا است.
وقتی ذهن یک سؤال ناتمام داشته باشد یا احساس کند هنوز بخشی از داستان باقی مانده است، بهصورت طبیعی تمایل دارد ادامه آن را ببیند.
این همان دلیلی است که باعث میشود افراد ساعتها یک سریال را پشت سر هم تماشا کنند.
مشکل زمانی شروع میشود که محتوا بهزور چندقسمتی شود
یکی از اشتباهاتی که بسیاری از تولیدکنندگان محتوا انجام میدهند این است که یک موضوع ساده را فقط برای افزایش تعداد ویدیوها به چند بخش تقسیم میکنند.
مخاطبان معمولاً خیلی سریع متوجه این موضوع میشوند.
اگر کاربر احساس کند یک ویدیوی ده دقیقهای بدون دلیل به سه قسمت تبدیل شده است، احتمالاً بهجای ایجاد هیجان، حس نارضایتی ایجاد میشود. افراد دوست ندارند احساس کنند مجبور شدهاند برای دریافت یک پاسخ ساده چند ویدیو مختلف ببینند.
در چنین شرایطی حتی ممکن است مخاطب تصمیم بگیرد اصلاً ادامه محتوا را دنبال نکند.
چندقسمتی بودن زمانی مؤثر است که موضوع واقعاً به فضای بیشتری برای توضیح نیاز داشته باشد، نه اینکه صرفاً به یک تکنیک برای افزایش تعداد ویدیوها تبدیل شود.
یکی از مهمترین چیزهایی که الگوریتم یوتیوب به آن توجه میکند، بازگشت کاربران به کانال است.
وقتی فردی فقط یک ویدیو را ببیند و دیگر بازنگردد، رابطه عمیقی با کانال شکل نمیگیرد. اما اگر مخاطب منتظر قسمت بعدی باشد، شرایط کاملاً تغییر میکند.
در این حالت کانال کمکم از یک مجموعه ویدیوهای جداگانه به چیزی شبیه یک تجربه پیوسته تبدیل میشود.
به همین دلیل بسیاری از کانالهای بزرگ سعی میکنند نوعی ارتباط بین محتواهای خود ایجاد کنند تا افراد فقط مصرفکننده یک ویدیو نباشند، بلکه به دنبال ادامه مسیر هم باشند.
رفتار کاربران نسبت به گذشته تغییر کرده است. امروز افراد حجم بسیار زیادی از محتوا را هر روز مصرف میکنند و رقابت برای نگه داشتن توجه آنها شدیدتر شده است.
به همین دلیل اگر قسمت اول نتواند بهاندازه کافی جذاب باشد، احتمال اینکه مخاطب برای قسمت دوم برگردد کاهش پیدا میکند.
مشکل این نیست که افراد دیگر حوصله ندارند؛ مشکل این است که انتخابهای بسیار زیادی در اختیار دارند.
مخاطب امروز سریعتر تصمیم میگیرد که آیا ادامه دادن ارزش دارد یا نه.
به همین دلیل قسمت اول یک مجموعه معمولاً مهمترین بخش کل پروژه است. اگر شروع ضعیف باشد، ممکن است حتی بهترین قسمتهای بعدی هم فرصت دیده شدن پیدا نکنند.
بعضی افراد برای اینکه مخاطب را مجبور کنند قسمت بعدی را ببیند، ناگهان ویدیو را در نقطه حساسی قطع میکنند. اما این روش همیشه نتیجه خوبی ایجاد نمیکند.
مخاطبان معمولاً دوست دارند بخشی از سؤالهایشان پاسخ داده شود و در عین حال حس کنجکاوی برای ادامه باقی بماند.
اگر ویدیو ناگهان بدون دلیل تمام شود، ممکن است نتیجه برعکس شود و احساس نارضایتی ایجاد کند.
اما اگر مخاطب احساس کند یک بخش کامل دریافت کرده و در عین حال چیزهای بیشتری برای کشف وجود دارد، احتمال بازگشت بسیار بیشتر میشود.
در گذشته بسیاری از افراد فقط ویدیوهای جداگانه تولید میکردند. اما امروز بسیاری از کانالهای موفق تلاش میکنند محتواهایشان به هم متصل باشند.
برای مثال ممکن است یک Shorts نقش معرفی را داشته باشد، ویدیوی اصلی توضیح کامل را ارائه دهد و ویدیوی بعدی وارد جزئیات عمیقتر شود.
به این شکل مخاطب احساس نمیکند در حال دیدن قسمتهای جداگانه است؛ بلکه حس میکند وارد یک مسیر مشخص شده است.
ساخت ویدیوهای چندقسمتی هنوز هم میتواند بسیار مؤثر باشد، اما نه به شکلی که در گذشته استفاده میشد. مخاطبان امروز زمان محدودتری دارند و انتخابهای بیشتری مقابلشان قرار گرفته است؛ به همین دلیل دیگر صرفاً تقسیم کردن محتوا به چند قسمت کافی نیست.
اگر هر قسمت ارزش واقعی داشته باشد، کنجکاوی ایجاد کند و دلیلی برای بازگشت به مخاطب بدهد، محتوای چندقسمتی همچنان میتواند یکی از قدرتمندترین ابزارهای رشد باشد.
در نهایت شاید سؤال اصلی این نباشد که «آیا باید محتوا را چندقسمتی کنیم؟» بلکه سؤال مهمتر این باشد:
«آیا مخاطب بعد از پایان ویدیو واقعاً میخواهد ادامه مسیر را ببیند؟»
در سالهای اخیر با رشد شدید شبکههای اجتماعی و محبوب شدن محتواهای کوتاه، بسیاری از افراد به این نتیجه رسیدهاند که دوره ویدیوهای طولانی به پایان رسیده است. ظهور ویدیوهای چندثانیهای، Shorts، ریلز و محتوای سریع باعث شد این تصور شکل بگیرد که مخاطبان دیگر نمیتوانند برای مدت طولانی روی یک ویدیو تمرکز کنند. بسیاری از تولیدکنندگان محتوا هم بر همین اساس شروع به کوتاهتر کردن ویدیوهای خود کردند، چون تصور میکردند هرچه مدت زمان کمتر باشد، شانس دیده شدن بیشتر میشود.
اما اگر کمی دقیقتر به فضای یوتیوب نگاه کنیم، تصویر متفاوتی دیده میشود. در کنار ویدیوهای چندثانیهای، هنوز هم تعداد زیادی از ویدیوهای 20 دقیقهای، 40 دقیقهای یا حتی چندساعته میلیونها بازدید دریافت میکنند. پادکستها، مصاحبهها، مستندها و تحلیلهای طولانی همچنان مخاطبان بسیار زیادی دارند.
این موضوع یک سؤال مهم ایجاد میکند؛ آیا واقعاً مخاطبان دیگر حوصله ویدیوهای طولانی را ندارند یا مشکل از خود ویدیوهاست؟
یکی از رایجترین اشتباهات این است که افراد تصور میکنند طول ویدیو بهتنهایی عامل موفقیت یا شکست آن است. اما واقعیت این است که مخاطبان معمولاً زمان را نمیخرند؛ آنها ارزش دریافت میکنند.
افراد ممکن است یک ویدیوی 5 دقیقهای را بعد از یک دقیقه ببندند اما همزمان بدون اینکه متوجه گذر زمان شوند، یک ویدیوی 45 دقیقهای را تا انتها تماشا کنند.
این اتفاق تقریباً برای همه رخ داده است. گاهی فرد وارد یوتیوب میشود تا فقط چند دقیقه چیزی ببیند اما ناگهان متوجه میشود بیش از یک ساعت صرف تماشای یک موضوع کرده است.
دلیل این اتفاق ساده است؛ وقتی محتوا بتواند توجه ذهن را حفظ کند، مغز کمتر روی زمان تمرکز میکند.
واقعیت این است که سبک مصرف محتوا نسبت به گذشته تغییر کرده است. حجم محتوا بسیار بیشتر شده و کاربران گزینههای بسیار زیادی برای انتخاب دارند. در چنین شرایطی رقابت برای جلب توجه شدیدتر از قبل شده است.
این تغییر باعث نشده مردم توانایی دیدن محتوای طولانی را از دست بدهند؛ بلکه باعث شده آنها خیلی سریعتر تصمیم بگیرند که آیا یک محتوا ارزش وقت گذاشتن دارد یا نه.
امروز چند ثانیه اول اهمیت بسیار بیشتری نسبت به گذشته پیدا کرده است. اگر مخاطب در همان ابتدای ویدیو احساس کند محتوا ارزش دنبال کردن ندارد، بهراحتی خارج میشود؛ چون گزینههای بیشمار دیگری روبهروی او قرار دارند.
به همین دلیل بسیاری از افراد اشتباه فکر میکنند که مشکل از طول ویدیو است؛ در حالی که گاهی مشکل فقط شروع ضعیف محتواست.
یکی از چیزهایی که در محتواهای کوتاه بهسختی ایجاد میشود، ارتباط عمیق با مخاطب است.
وقتی زمان بیشتری وجود داشته باشد، سازنده محتوا فرصت بیشتری برای توضیح، داستانپردازی، ایجاد احساس و انتقال شخصیت خود پیدا میکند. به همین دلیل بسیاری از مخاطبان بعد از مدتی احساس میکنند تولیدکننده محتوا را میشناسند.
این موضوع مخصوصاً در پادکستها، مصاحبهها و ویدیوهای آموزشی بسیار دیده میشود.
گاهی مخاطب فقط برای اطلاعات وارد یک ویدیو نمیشود؛ او برای تجربه، لحن صحبت و نوع ارتباط باقی میماند.
یکی از تصورات اشتباه این است که محتوای کوتاه آمده تا جای ویدیوهای بلند را بگیرد. اما در عمل این دو معمولاً نقشهای متفاوتی دارند.
محتوای کوتاه بیشتر برای جلب توجه اولیه مناسب است. افراد سریع آن را مصرف میکنند و راحتتر با آن آشنا میشوند. اما محتوای طولانی معمولاً نقش عمیقتری دارد.
برای مثال ممکن است یک Shorts باعث شود کاربری برای اولین بار با یک کانال آشنا شود، اما همان فرد بعداً برای دیدن تحلیل کامل، آموزش یا گفتوگوی طولانی وارد ویدیوهای اصلی شود.
به همین دلیل بسیاری از کانالهای بزرگ امروز از هر دو فرمت استفاده میکنند.
بین «ویدیوی طولانی» و «ویدیوی کشدار» تفاوت بزرگی وجود دارد.
بعضی ویدیوها فقط برای افزایش مدت زمان، اطلاعات غیرضروری اضافه میکنند، یک نکته ساده را چندین بار تکرار میکنند یا بدون دلیل موضوعات فرعی زیادی وارد محتوا میکنند.
در چنین شرایطی مخاطب احساس میکند زمانش تلف میشود.
اما اگر هر بخش از ویدیو ارزش واقعی داشته باشد، مدت زمان طولانی معمولاً مشکل بزرگی ایجاد نمیکند.
بسیاری تصور میکنند الگوریتم فقط محتوای کوتاه را دوست دارد، اما واقعیت پیچیدهتر است. سیستم بیشتر از هر چیز به رفتار مخاطب نگاه میکند.
اگر افراد مدت زیادی روی یک ویدیو بمانند، تعامل کنند و احساس رضایت داشته باشند، ویدیوهای طولانی هم میتوانند عملکرد فوقالعادهای داشته باشند.
در بسیاری از کانالها حتی ویدیوهای بلندتر باعث افزایش زمان تماشای کلی کانال میشوند که میتواند روی رشد کلی آن اثر بگذارد.
اینکه مخاطبان امروز حوصله ویدیوهای طولانی را ندارند، تا حد زیادی یک برداشت ناقص است. چیزی که واقعاً تغییر کرده، نحوه تصمیمگیری مخاطبان است نه توانایی آنها برای دیدن محتواهای بلند.
اگر یک ویدیو بتواند از همان ابتدا توجه ایجاد کند، ارزش واقعی ارائه دهد و در طول مسیر ارتباط خود را حفظ کند، حتی ویدیوهای بسیار طولانی هم میتوانند موفق شوند.
در نهایت شاید سؤال اصلی این نباشد که «ویدیو باید چند دقیقه باشد؟» بلکه سؤال مهمتر این باشد:
«آیا هر دقیقه از ویدیو دلیلی برای ادامه تماشا به مخاطب میدهد؟»
وقتی وارد فضای تولید محتوا میشویم، خیلی زود با یک تصور رایج روبهرو میشویم؛ اینکه هرچه ویدیو شلوغتر، سریعتر و پر از افکتهای مختلف باشد، احتمال موفقیت آن هم بیشتر است. به همین دلیل بسیاری از تولیدکنندگان محتوا تلاش میکنند در هر چند ثانیه تصویر را تغییر دهند، افکت اضافه کنند، موسیقیهای پرانرژی بگذارند و دائماً سطح هیجان را بالا نگه دارند. گاهی ویدیوها به جایی میرسند که تقریباً در هر لحظه اتفاق جدیدی در تصویر رخ میدهد.
اما اگر کمی دقیقتر به فضای یوتیوب نگاه کنیم، متوجه یک اتفاق جالب میشویم. تعداد زیادی از ویدیوهای بسیار موفق، برخلاف انتظار، ساختار سادهای دارند. گاهی فقط یک نفر مقابل دوربین نشسته و آرام صحبت میکند. بعضی ویدیوها تدوین بسیار کمی دارند و حتی از افکتهای خاصی هم استفاده نمیکنند. با این حال میلیونها بازدید دریافت میکنند و مخاطبان زمان زیادی را صرف تماشای آنها میکنند.
این موضوع یک سؤال مهم ایجاد میکند؛ اگر هیجان بیشتر همیشه بهتر است، پس چرا بعضی محتواهای ساده و آرام عملکرد بهتری دارند؟
یکی از اشتباهاتی که در تولید محتوا زیاد اتفاق میافتد این است که تصور میشود توجه مخاطب فقط با افزایش مداوم محرکها حفظ میشود. در نگاه اول این ایده منطقی به نظر میرسد؛ چون مغز انسان به چیزهای جدید واکنش نشان میدهد. اما مشکل اینجاست که محرک زیاد همیشه نتیجه بهتر ایجاد نمیکند.
وقتی حجم زیادی از تغییرات، صداها، تصاویر و افکتها بهصورت مداوم وارد ذهن میشوند، مغز باید انرژی بیشتری برای پردازش آنها مصرف کند. اگر این فشار بیش از حد شود، بهجای افزایش تمرکز ممکن است نتیجه کاملاً برعکس شود.
در چنین شرایطی مخاطب بهجای اینکه روی پیام اصلی تمرکز کند، درگیر حجم زیاد اطلاعات میشود.
بسیاری از محتواهای ساده یک ویژگی مهم دارند؛ آنها فضای کافی برای فکر کردن به مخاطب میدهند. وقتی سرعت انتقال اطلاعات بیش از حد زیاد نباشد، فرد فرصت دارد چیزی که میبیند را پردازش کند و ارتباط عمیقتری با محتوا برقرار کند.
به همین دلیل است که در بعضی پادکستها، مصاحبهها یا ویدیوهای آموزشی طولانی، افراد ممکن است دهها دقیقه یا حتی چند ساعت بمانند؛ در حالی که از نظر بصری اتفاق خاصی رخ نمیدهد.
موضوع فقط سرگرمی نیست؛ موضوع ایجاد ارتباط است.
وقتی مخاطب احساس کند در حال شنیدن یک گفتوگوی طبیعی است، احتمال ایجاد اعتماد بیشتر میشود. ذهن احساس فشار کمتری میکند و محتوا راحتتر مصرف میشود.
امروزه کاربران هر روز حجم بسیار زیادی از محتوا را مصرف میکنند. شبکههای اجتماعی پر از تصاویر سریع، ویدیوهای کوتاه، موسیقیهای تند و محرکهای متعدد شدهاند. در چنین فضایی مغز بهمرور دچار چیزی میشود که بعضی افراد آن را «خستگی دیجیتال» مینامند.
بعد از ساعتها مواجهه با حجم زیاد محرکها، بعضی افراد بهصورت ناخودآگاه به سمت محتواهای آرامتر جذب میشوند.
به همین دلیل گاهی یک ویدیوی ساده که فقط یک فضای طبیعی و آرام دارد، نسبت به محتوایی با تدوین بسیار سنگین حس متفاوتی ایجاد میکند.
یکی از مهمترین تفاوتهای محتوای آرام با محتوای بیش از حد پرزرقوبرق، احساس واقعی بودن آن است.
گاهی وقتی یک محتوا بیش از اندازه طراحی و پردازش میشود، مخاطب ناخودآگاه احساس میکند همه چیز مصنوعی است. اما در یک ویدیوی ساده، مخاطب ممکن است احساس کند با یک انسان واقعی روبهرو است.
این موضوع مخصوصاً در سالهای اخیر اهمیت بیشتری پیدا کرده است. بسیاری از کاربران دیگر فقط به دنبال تصاویر جذاب نیستند؛ آنها به دنبال تجربه واقعیتر هستند.
برای مثال ممکن است یک ویدیوی ساده از تجربه شخصی یک فرد درباره موفقیت یا شکست، بیشتر از یک ویدیوی بسیار حرفهای روی مخاطب اثر بگذارد؛ چون احساسات واقعی در آن وجود دارد.
گاهی مشکل محتواهای بسیار شلوغ این است که فرم، پیام را میبلعد. یعنی مخاطب بیشتر از اینکه به موضوع اصلی توجه کند، درگیر افکتها، تدوین و تغییرات تصویری میشود.
در مقابل، محتواهای ساده معمولاً تمرکز بیشتری روی خود پیام دارند.
وقتی عوامل اضافی کمتر باشند، توجه مخاطب راحتتر روی موضوع اصلی باقی میماند.
به همین دلیل بسیاری از سخنرانیها، ویدیوهای آموزشی و حتی بعضی مستندهای موفق ساختار نسبتاً سادهای دارند.
یک اشتباه مهم این است که تصور شود محتوای ساده یعنی محتوای ضعیف یا کمکیفیت.
محتوای ساده معمولاً پشت خود طراحی بسیار دقیقی دارد. انتخاب کلمات، ریتم صحبت، نحوه روایت، داستانپردازی و انتقال احساس در این نوع محتوا اهمیت زیادی پیدا میکند.
سادگی به این معنا نیست که هیچ تلاشی انجام نشده؛ گاهی برعکس، رسیدن به یک ساختار ساده و طبیعی بسیار سختتر از شلوغ کردن محتوا است.
محتواهای پرزرقوبرق هنوز هم میتوانند توجه زیادی جلب کنند و در بعضی موضوعات بسیار مؤثر باشند. اما توجه گرفتن همیشه به معنی ایجاد ارتباط عمیق نیست.
گاهی مخاطبان در میان حجم زیادی از محرکها به دنبال چیزی میگردند که آرامتر، واقعیتر و قابلاعتمادتر باشد. به همین دلیل بعضی محتواهای ساده و آرام میتوانند از ویدیوهای بسیار شلوغ جلو بزنند.
در نهایت شاید سؤال اصلی این نباشد که «چقدر میتوانیم محتوا را هیجانانگیز کنیم؟» بلکه سؤال مهمتر این باشد:«چقدر میتوانیم بدون شلوغی اضافی، توجه واقعی مخاطب را حفظ کنیم؟»
در فضای تولید محتوا، مخصوصاً در یوتیوب و شبکههای اجتماعی، همیشه یک باور قدیمی وجود داشته است: «اگر میخواهی سریع دیده شوی، باید شوکه کنی.» به همین دلیل در سالهای گذشته تعداد زیادی از تولیدکنندگان محتوا تلاش کردند با استفاده از تیترهای عجیب، رفتارهای غیرمنتظره، بحثهای جنجالی یا ایجاد تنش توجه مخاطبان را به خود جلب کنند. در بسیاری از مواقع هم این روش نتیجه میداد؛ بازدید افزایش پیدا میکرد، افراد بیشتری روی ویدیو کلیک میکردند و محتوا سریعتر پخش میشد.
اما فضای امروز اینترنت نسبت به گذشته تغییر کرده است. مخاطبان حجم بسیار زیادی از محتوا را هر روز میبینند و چیزهایی که زمانی عجیب یا شوکهکننده محسوب میشدند، امروز ممکن است عادی به نظر برسند. همین موضوع باعث شده سؤال مهمی مطرح شود؛ آیا شوک و جنجال هنوز هم بهترین راه جذب مخاطب است یا این روش بهمرور کارایی خود را از دست داده است؟
مغز انسان بهصورت طبیعی به چیزهای غیرمنتظره واکنش نشان میدهد. وقتی اتفاقی خارج از الگوی معمول دیده میشود، توجه ما به سمت آن کشیده میشود. این موضوع ریشهای روانشناختی دارد و به سازوکار بقا در مغز انسان مربوط میشود.
چیزهایی مثل:
اتفاقات عجیب، عنوانهای شوکهکننده، رفتارهای غیرعادی یا ادعاهای غیرمنتظره
باعث میشوند ذهن برای لحظهای متوقف شود و توجه بیشتری نشان دهد.
به همین دلیل بسیاری از محتواهای جنجالی در ابتدا نرخ کلیک بالایی دریافت میکنند. افراد کنجکاو میشوند و میخواهند بدانند واقعاً چه اتفاقی افتاده است.
بسیاری از افراد تصور میکنند اگر محتوایی کلیک زیادی بگیرد، حتماً موفق است. اما یوتیوب مدتهاست فقط به کلیک نگاه نمیکند.
ممکن است یک عنوان عجیب یا یک تصویر جنجالی افراد زیادی را وارد ویدیو کند، اما اگر محتوای واقعی نتواند همان میزان جذابیت را حفظ کند، مخاطبان خیلی سریع خارج میشوند. در چنین شرایطی شاید CTR بالا برود اما Retention افت کند و الگوریتم به این نتیجه برسد که محتوا نتوانسته رضایت واقعی ایجاد کند. به بیان ساده، شوک میتواند مخاطب را وارد ویدیو کند اما لزوماً نمیتواند او را نگه دارد.
در سالهای اولیه شبکههای اجتماعی، بسیاری از محتواهای جنجالی بهدلیل تازگی توجه زیادی دریافت میکردند. اما امروز کاربران هر روز صدها تصویر، ویدیو و تیتر عجیب میبینند. وقتی مغز بارها در معرض یک محرک قرار میگیرد، بهمرور واکنش اولیه خود را از دست میدهد. به همین دلیل چیزی که چند سال قبل شوکهکننده محسوب میشد، امروز شاید کاملاً عادی به نظر برسد. نتیجه این اتفاق یک چرخه عجیب است؛ بعضی تولیدکنندگان محتوا برای جلب همان میزان توجه مجبور میشوند هر بار سطح جنجال را بیشتر کنند.
مشکل اینجاست که هرچه محتوا بیشتر به سمت شوک و حاشیه حرکت کند، ریسک آن هم بیشتر میشود.
گاهی مخاطب به خود محتوا علاقهمند نمیشود؛ بلکه فقط به اتفاق جنجالی واکنش نشان میدهد. در چنین شرایطی افراد برای دیدن شخصیت، تخصص یا ارزش واقعی کانال برنمیگردند. این یعنی کانال ممکن است بازدید بگیرد اما نتواند مخاطب وفادار بسازد.
بسیاری از کانالها رشد کوتاهمدت خوبی تجربه میکنند اما بعد از مدتی متوجه میشوند بخش بزرگی از مخاطبانشان فقط برای اتفاقات بحثبرانگیز آمدهاند.
نکته مهمی که بسیاری از افراد با هم اشتباه میگیرند، تفاوت میان «کنجکاوی» و «جنجال» است. کنجکاوی یعنی ایجاد یک سؤال در ذهن مخاطب که او را وادار به ادامه تماشا کند. جنجال یعنی استفاده از تنش یا شوک برای گرفتن توجه. این دو الزاماً یک چیز نیستند.
برای مثال:
«5 اشتباهی که باعث میشود کانال شما رشد نکند»
یک حس کنجکاوی ایجاد میکند.
اما:
«همه یوتیوبرها دروغ میگویند!»
بیشتر روی شوک و تنش تمرکز دارد. اولی معمولاً پایه پایدارتری برای رشد ایجاد میکند.
برخلاف تصور رایج، الگوریتم یوتیوب صرفاً دنبال محتواهای جنجالی نیست.
چیزی که سیستم بررسی میکند این است:
آیا مخاطب روی ویدیو کلیک میکند؟
آیا تا بخش زیادی از ویدیو میماند؟
آیا تعامل میکند؟
آیا دوباره برمیگردد؟
اگر یک محتوای جنجالی بتواند این سیگنالها را ایجاد کند، احتمالاً عملکرد خوبی خواهد داشت. اما اگر فقط برای چند لحظه توجه بگیرد و سپس مخاطب را از دست بدهد، تأثیر آن معمولاً کوتاهمدت خواهد بود.
با افزایش حجم محتوا، مخاطبان زمان محدودتری دارند و انتخابهای بیشتری مقابل آنها قرار میگیرد.
به همین دلیل احتمالاً در آینده محتواهایی که بتوانند ترکیبی از این موارد ایجاد کنند، عملکرد بهتری خواهند داشت:
ارزش واقعی، داستانپردازی، کنجکاوی، احساس و تجربه انسانی نه صرفاً شوک لحظهای.
شوک و جنجال هنوز هم میتوانند توجه اولیه مخاطب را جلب کنند و در بعضی شرایط باعث افزایش بازدید شوند. اما فضای امروز نسبت به گذشته تغییر کرده است و فقط شوکه کردن دیگر برای رشد پایدار کافی نیست.
توجه گرفتن سادهتر از نگه داشتن توجه است. بسیاری از محتواهای جنجالی کلیک میگیرند اما نمیتوانند اعتماد و وفاداری ایجاد کنند.
در نهایت شاید سؤال اصلی این نباشد که «چطور مخاطب را شوکه کنیم؟» بلکه سؤال مهمتر این باشد:
«چطور توجه مخاطب را به چیزی ارزشمند تبدیل کنیم؟»
